رفیقم شهید شد

و من توی قطار...

دو تا بچه کوچیک داشت

و یک قلب که قبلا اشتیاق پریدنش رو دیده بودم

به سختی خودم رو کنترل کردم

و مدیون اشک هایم شدم

خدا رو شکر که در گوشه ای خلوت ذکر او را گفتم

و از خوشحالی او قلبم آرام گرفت

ما با هم قرای داشتیم سید جواد

جواب سلامی را قرار بود برایم بیاوری

منتظر خواهم ایستاد...

در بدره عراق مهمان خانواده شهید ماجد خمیس از شهدای سپاه بدر در جنگ ایران و عراق هستم

فکر می کنم سیدجواد سلامم رو رسوند و جوابش رو برایم آورد چون سفری سراسر از نشانه های او بود

و تنها یکی از آنها اینکه با اسم او از مرز عبور کردم و در شهادتش به من گفتن برو...

(یکی از دوستان به خط آخر ایراد داشت، رهبر دستور دادن مرز باز شه،حتی بازرسی هم نیست)

داشتم همراه رفیقم از کنار یه مدرسه رد میشدم که تعدادی بچه جلوی اون ایستاده بودن

به تابلو نگاه کردم دیدم نوشته دبیرستان

با تعجب پرسیدم این کوچول موچولو ها دبیرستانی ان؟!

با قیافه ای حق به جانب گفت : خب دوره اولن دیگه

ومن احساس کردم به نسل ما ظلم شد، اون موقعی که که یه مشت غول تشن دو متری با کلی سیبیل تا بناگوش در رفته رو نشونمون میدادن و می گفتن اینا بزرگترای مدرسه هستن ازشون الگو بگیرین!

به صحیفه هم می توان تافل زد

وقتی که در پی خواندن خاطرات مدافعان حرم

صفحه مرزبانان پیش رویت گشوده می شود تا برای آنها دعا کنی...

دعای۲۷

+ تشییع شهید مدافع حرم سید علی حسینی

جمعه از از ابتدای نواب تا حرم امام رضا علیه السلام

پیوند این گریز بر خاطرات بود

سخته کنار حرم باشی اما زیارت نری

نمی دونم برای امام هم سخته یا نه شاید مثل هم محل های ما مهمون اگه نره خونش ناراحت بشه

سخت تر از اون اینه جلوی ملت خودت رو کنترل کنی و هوای چشمات بارونی نشه

به غین فکر می کنم که فردی سال ها انتظار دوستانش رو می کشه اما کو یار همراه و مردانی رشید

نمی دانم وقتی در نجوا هایش می گوید الیس منکم رجل الرشید چشمان او هم بارانی می شود یا نه

پی نوشت:

احساس می کنم فهمیدم چرا گفتم قاسم

همه چیز با این سفر گره خورده

گردش ایام یا هرچه که می گویند

من آن را رزق می دانم

رزق درویشان از هوا می رسد

کاش من آن گردی بودم که دیدم خادمی با جاروش آن را به صحنت می کشید

شگفتی وقوع اولین ها حرف زیادی در پی داره اما من شعر مداح رو ترجیح میدم

که در امتداد سحر کامروایمان کرد

ای صفای قلب زارم، هر چه دارم از تو دارم

تا قیامت غی رضا جان سر ز خاک بر ندارم

نگاهم سوی تو

بهشتم کوی تو

گره خورده دلم، به تار موی تو

رضا جانم رضا، رضا جانم رضا

پی نوشت:

۲۰ ثانیه فیلم طلبتون

سراسیمهببود

با صدای بغض آلود صدا می زم محمد حسین، محمدحسین، و این طرف و آن طرف می دوید

به اطرافم چشم می چرخاندم

تا با دیدن محمدحسین ، ندیدن سراسیمگی او رقم بخورد

کاش اسم پسرش محمدحسین نبود

تا به یاد نیاورم

ندایی را که در پی حسین شنیده می شد. حسین، حسین

برای گمشده او دعا کردم

کاش برای گمشده ام دعا کنند

خوابش را برایم تعریف کرد

خوابی که بیش از ده سال پیش دیده بود ومن

تعبیر لحظه لحظه آن را با خود مرور می کردم

مانده لحظه آخر

آن زمانی با آخرین نفس و رمقش

دست بر سینه می گذارد

عهدیست که بسته ایم، برمی خیزیم

با بردن نام حضرت عشق

هر جا که نشسته ایم، بر می خیزیم

او این بیت را حتما تصویر خواهد کرد

یا امام رئوف

من مصرعی می خوانم

به تصویر بکش در نهایت زیبایی

آری گرفته هر چه زمهر رضا گرفت

چشمانم تمام تلاشش را به زیبا دیدن گذاشت

آنجا که فردی نماز شکسته ام را دید دست بر روی زانپیم گذاشت تا مهمان او شوم

و یا آنجا که رزق بی حساب، برای خود حساب می کردم

اما گذشت تا نازیبایی به آن راه یابد

اما خالق زیبایی همه عرصه ها را مزین به رنگ خود کرده

حتی اگر فرمانده میدان تیر بخواهد نمره ای به ناحق دهد

خودکار اهل حق به آن نمی چرخد

هر چند نتیجه نگیرد

من هیچ اما

رحمی به غربت دست هایم کن که دستگیری جز تو ندارند

از تو نخواهند پرسید کجا بودی

بلکه می گویند همراه با چه کسی بود

همراه او در کربلا

همراه او در شلمچه

همراه او در سوریه و یا اسراییل

یا شاید هم همین حوالی در میان بندگان خدا؛ با او بود

همراهی با او زیباترین لحظه آفرینش است آنگاه که سرخی گراید

فلیاخذوا اسلحتکم

جواب سوالی بود که از خدا پرسیدم

تا در آیاتش نشانه ای برایم پدید آورد

«من از خدا دیگر صَلاح نمیخواهم، سِلاح میخواهم/سیدابراهیم»

محبوبم!

اگر برای آن سوی تو می آیم

که مرا از شعله های دوزخت نجات بخشی

بگذار که در آنجا بسوزم

از کنارش رد شدم

بدنش از سرما می لرزید

به نظر می آمد به خاطر شب گذشته که روی زمین خوابیده بود بدنش سرما کشیده

شاید دو سه روزی بود که در این شهر صبح می کرد و یا حتی کمتر

این را می شد از ظاهرش فهمید

با خودت هستم، تویی که این کلمات را تایپ می کنی

دست از سر قلم بردار

تا شاید دستی دیگر قلم را به گونه ای بچرخاند

که نشانی از تعالی در خود داشته باشد

دستی که هنرمندانه بنگارد، دستی همچون دست شهید

ادامه از قبلی

مادر شهید در گلزار شهدا

در جعبه آینه فرزند شهیدش گلخانه ای گوچک به راه انداخته بود

عطر گل محمدی از قلب او جاری و از دریچه گلها فضا معطر می کرد

مرا صدا کرد

دستش را به سمتم دراز کرد و گفت

می خواهم از طرف فرزند شهیدم هدیه ای به تو بدهم

خانم اجازه هست اقرار کنم؟

دوست دارم با شما باشم ، اجازه می دهی؟

کتاب ابوعلی رو شاید ده بار خونده باشم

اما باز هم دوست دارم به خونم

یادمه قبل از شهادتش به رفقا می گفتم بچه ها آمار ابوعلی رو دربیارید کجاست شاید خدا قسمت کرد و دیدیمش

نشد

و همچنان می پرسم

ابوعلی کجاست

هم ذهن خالی از متن

و هم قلب خالی از احساس

دیگر نه ظرفی مانده و نه مظروفی

الا ما رحم ربی

+

پی نوشت: نداشتن متن برای نوشتن همچون از کف دادن هویت شده برای من

می ترسم روزی حتی هم آغوشی با کلام وحی هم این درد را دوا نکند

مصلح یا مفسد

اختیار انتخابش با ماست

اما اختیار به عملش گذر از هفت خوان رستم

خدا رو شکر به خاطر صبر و رحمتش

که اگر می خواست پوستمان کنده بود از قطع نظرش

ولو یؤاخذ الله الناس بماکسبوا ماترک علی ظهرها من دآبه